کیک

شکستم....

cake — Fri, 19 Sep 2008 21:41:18 GMT

نمي دانم چرا اينجا مي نويسم. چند وقت پيش چشمم افتاد به "از به" ياد نامه‌اي که فرانک براي يک خانم مي‌نوشت تا از زاييدن گاوش بنويسد و در يک چاهي (چاه جماران؟) بيندازد...اينجا مي‌نويسم، اينجا مي‌گذارم که کسي نخواند و کسي بخواند..

چند وقت است قطره‌ي تنهايي شده ام که بايد چرخ آسياب گنده اي را بگردانم...خيلي تنها شده ام چرخ اسياب سنگين است. کسي هم کمکم نمي کند گاهي چرخ اسيب است که مرا مي چرخاند.اما من بايد بچرخانمش..ديشبم که کمرم شکست..ولش کن...بعضي آدم‌ها بايد بميرند از تنهايي و بي کسي..

همينطوري...

cake — Fri, 08 Aug 2008 17:20:45 GMT

دل من از غم هجران رخت غمگین است-بار هجران تو بر سینه من سنگین است*بگدایی تو بر پادشهان فخر کنم-پادشاهی که گدایت نبود مسکین است*مدعی گر چه ملامت کندم از عشقت-عشق تو کیش من و دین من و آیین است*ریزه خواری سر سفره تو ما را بس-سهم بنده ز سر سفره مولا این است*هر که او حلقه زند بر در کاشانه تو -عزت هر دو جهانش بخدا تضمین است

ديوار من از همه کوتاهتر است

cake — Tue, 08 Jul 2008 13:41:13 GMT

امروز تو شرکت همه حقوق گرفتند جز من امروز همه بعد از 2 ماه حقوق گرفتند جز من انقدر خوشحال بودند هيچکس يادش نبود موقع رفتن از من خدا حافظي کند...

cake — Fri, 23 May 2008 18:45:05 GMT

الآن اخبار ساعت 21 داشت حرف‌هاي امام خميني را پخش مي‌کرد. چه قدر قشنگ حرف مي‌زد. امام لا به لاي حرف‌هاش گفت: ما از حصر اقتصادي نمي‌ترسيم از وابستگي فرهنگي مي‌ترسيم...جاي ديگري هم گفت: ما دانشگاهي مي‌خواهيم جوانان ما را براي کشورهاي ديگر تربيت نکند(جمله‌اش قشنگ يادم نيست..)
دارد مي‌شود سي سال که امام آن حرف‌ها را زده است. امسال 87 است و آن سال 59. مي‌گن براي تغيير يک فرهنگ بيش از 15 سال لازم است.
هنوز گودباي پارتي بچه هاي دبيرستان يادمه، درست پارسال تابسنون، دوست دارم بيشترشون برگردن....

ديوار آهنين دور من شکست...

cake — Fri, 25 Apr 2008 18:31:18 GMT

امشب ديوار آهنين دور من شکست...
همان ديوار که کشيده بودم دور تا دور خودم...
او امشب با دو دست کوچکش
دست در پرچين من کرد..
چون ابريشم،
چون آب،
چون مهتاب،
چين خوردو رفت کنار...

بخواب علی کوچیکه من.. بخواب..

cake — Fri, 15 Feb 2008 21:42:19 GMT

مامان بهم يه ليوان شير مي‌ده. دندونامو مسواک مي‌کنمو مامان مي‌برتم تو رختخواب. دستشو تو موهاي سرم فرو مي‌کنه و برام يه قصه مي‌گه...

يكى بود يكى نبود يه على کوچيکه بود و مامانيش. على مدرسه مي‌رفت على نابغه بود. على فوق‌العاده بود. هميشه بهترين نمره رو على مي‌گرفت. تو همه‌ي مسابقه‌ها اول بود. خلاصه اين على بود كه هميشه بهترين بود. على كوچولو يه پيشيه ملوس داشت. پيشيشو خيلي دوست داشت. هر روز كه از مدرسه مي‌اومد اول با ملوس بازي مي‌کرد، بعد مي‌رفت سر درسش..تا اينكه يه روز كه آمد خونه ديد ملوس مريضه. هر كارى کرد فايده نداشت. ملوس بهتر نشد. على هر روز كه بيدار مي‌شد ملوسو مي‌گرفت بغلشو گريه مي‌كرد تا شب بشه. حتى مدرسه هم ديگه نمى‌رفت. به حرف مامانشم گوش نمي‌داد. حتى برا امتحاناهم على نرفت مدرسه. هر چى معلمو مديرم اصرار کردن على دست بردار نبود كه نبود.يه روز كه مثل هميشه ملوسو بغلش گرفته بود و براش گريه مي‌كرد ديد يكى داره صداش مي‌كنه. فكر کرد مامانه كه رفته خريد. كس ديگه‌اى اونجا نبود. بازم اون صدا اومد. دقت كه كرد ديد صداى ملوسه. وحشت کرده بود. آخه تا حالا نديده بود ملوسش باهاش حرف بزنه. ملوس بهش گفت على کوچيکه من هميشه وقتى مي‌خوابيدي برات كلى حرف مي‌زدم. اون گفت على کوچيکه اصلاً مي‌دونى چرا مريضيه من هر روز بدتر ميشه؟ به خاطر تو، از غصه‌ي تو، تو كه به فكر خودت نيستى، تو كه به فكر آرزوى مامان نيستى، تو كه قدر خودتو نمي‌دوني. تو كه مي‌تونى بهترين باشى و ناشکري استعداديو که خدا بهت داده رو مي‌كنى. على کوچيکه‌ي مهربون اگه ميخواهى من خوب شم، مامان گريه نكنه همين الآن برو سر درستو مثل هميشه باعثِ افتخاره هممون باش. على کوچيکه براى تو هيچ وقت دير نيست. على کوچيکه اگه مي‌دونستي چه ذهن قدرتمندي داري يه ثانيه رو هم برا موفقيت از دست نمي‌دادي. علي کوچيکه من بهت افتخار مي‌کنم و مي‌دونم يه روزي يه جايي مي‌رسي که برا بقيه روياست...

آماتورها خوشبختانه به بهشت نمي روند

cake — Sun, 10 Feb 2008 06:56:45 GMT

آماتورهاي جديد اومد! بزرگترين مسابقۀ داستان نويسي عالم که يه امپراطوري بزرگه با جزيره ها و قلعه و سرزميناش! شما هم مي تونيد ملکه و سلطان اون سرزمين بشين بريد به اين آدرس

http://dastangah.blogfa.com/

فک کنم هنوز توش توضيحي نباشه! توضيح مي خوايد اينجا رو بخونيد!

http://amateurs.blogsky.com/?Date=1384-10 پايين صفحه يه خورده هم باهاش ور بريد بازي دستتون مي ياد تا تو سايت اصلي توضيح بدن...

وقت نيست بايد تندي برم...

داره برف مي‌باره

cake — Sat, 26 Jan 2008 19:19:57 GMT

داره برف مي‌باره! آره! اما تولد من مبارک! نه اينکه من يه آدم برفي باشما که با باريدن برف زنده بشم، نخير! امروز روز تولد منه! امروز مورخ ۶ بهمن بنده)علي جان( رأس ساعت ۱۲:۳۰ به اين جهان پا گذاشتم! اما اينکه داره برف مي‌ياد! من بچه که بودم از آسمون قول گرفتم روز تولدم هميشه برف بباره. آسمونم سر حرفش بوده.مخصوصاً امسال! واي خداي من چه برف نازي داره مي باره...تولدم حسابي مبارکه جون!

پ.ن: من تو بهمن به دنيا اومدم پس همه‌ي برفاي عالم مال من!

بهشت - جهنم

cake — Mon, 14 Jan 2008 06:24:07 GMT

    الان داستان بهشت - جهنم جومپا لاهیری خوندم از مجموعۀ داستان کوتاه "خوبی خدا"...
کتابو دیروز خریدم...دلم یه کتاب می خواست...یه ساعتی بود که توی کتاب فروشی چشممو لای کتابا می چرخوندم تا یکیشون دلبری کنه...دلم یه کتاب کوچولو می خواست که بتونم یکی دو ساعته تمومش کنم اما در جستجوی زمان از دست رفته لامذهب گیز داده بود...اخرش مادام بواری رو خریدم! گفتم فقط یه فصلشو می خونم...داشتم از مغازه می رفتم بیرون که به فروشنده گفتم: دلم یه کتاب می خواد. اما هیچی پیدا نکردم که دوستش داشته باشم!...بعضی وقتها این فروشنده ها هم خوش سلیقه می شن!

    یه وقتهایی حس می کنم به یه کتاب احتیاج دارم که باهاش دوست بشم...یه وقتهایی هم دلم برای دوستای کتابم تنگ می شه...عجیب تر از این قصه هایی هستند که زندگی آدم بهشون احتیاج داره...حالا که شدم مثل اون کور توی بید مجنون که بعد چهل سال بینا شد، نباید هیچی از زندگیمو بسوزونم و از اول شروع کنم...حالا با چشمام دنیای قشنگ تری می سازم...

من چمه؟!

cake — Mon, 07 Jan 2008 17:20:11 GMT

امروز با یه دوست خوب یه عالمه برف بازی کردیم، وای چه قدر به من چسبید، چه قدر به من خوش گذشت، من امروز خیلی دوست داشتم....

نمي دونم چمه..اصلاً درس نمی خونم، به هرکی می گم اصلاً نمی تونم درس بخونم باور نمی کنه، باور نمی کنه صبح تا شب کتابو می ذارم جلوم اما همه ی قفسه سینم درد می گیره،باور نمی کنه جزورو باز می کنم اما هیچیشو نمی تونم بخونم. همه ش گریم می گیره. اصلاً تمرکز ندارم. حتی نمی تونم چیزایی که خوندمو تست بزنم... نمی دونم چیم شده...دلم یه عالمه وقت دوست دارم همۀ کتابارو از اول بخونم، اصلاً دوست دارم دوباره کنکور کارشناسی بدم، دوباره برم دبیرستان...حداقل حالا که خیلی چیزا فهمیدم...اما نمی دونم الآن چمه...اصلاً درس نمی خونم، نه خودم خودمو درک می کنم نه کس دیگه...آخه چرا نمی تونم بخونم...
------------
این نیز بگذرد! اما چه جوری؟!